Üzerinde konuşulamayan konusunda susmalı!!!

Bir melodi düşünün. Sizi olmayı istediğiniz yerlerde gezdirebilecek ve olmasını istediğini düşlerinizi gerçekmiş gibi hissettirebilecek.
Soğuk bir akşamüstü. Kar yağıyor. Üşüyerek titreyerek evinize gidiyorsunuz. Sessiz bir sokak. Karanlık. Kapı eşiğinde ki camı kırık lambanın verdiği zayıf bir ışık anahtar deliğini bulmanızı kolaylaştırıyor. Eski kapının gıcırdamasıyla birlikte içerde sizi karşılayan sıcaklık bir anda bütün titremenizi alıyor ve rahatlıyorsunuz. Evinizde ki tek soğukluk yalnızlığın üzerine sindiği duvarlar. Üstünüzü değiştirdikten sonra derhal çalışma masanıza oturuyorsunuz. Akşamdan açık unuttuğunuz radyonuz hala açık ve uzun zamandır dinlemeyi istediğiniz Beethoven’ın “Tempest” bestesi çalıyor. Bir anda bir durgunluk çöküyor üzerinize ve radyonuza bakıp yıllardır içinizde gizlediğiniz ve kendinize bile itiraf etmekten korktuğunuz duygularınız tek tek piyanodan çıkan o asil seste açığa çıkmaya başlıyor. O sıra camdan dışarı baktığınızda yağan karı görüp az önce hissettiğiniz o titreme yeniden beliriyor bedeninizde. Odanızın sıcaklığı bir müddet sonra o titremeyi tatlı bir mayhoşluğa bırakıyor. Kendiniz için hazırladığınız kahvenin dumanı yüzünüze doğru geliyor ve kendinizi ondan bir yudum alarak iyice rahat hissetmeye başlıyorsunuz. O asil sesin etkisiyle içinde bulunduğunuz yalnızlık tamamen kendini inkişaf ettiriyor ve düşünmeye başlıyorsunuz. O’nu hatırlıyorsunuz. Yokluğunun verdiği heyecanı. Güçlü bir kuvvet sizi sarsmaya başlıyor. İlk önce kahveniz devriliyor. Ne olduğuna anlam veremiyorsunuz. Sonra sandalyeniz devriliyor. Çıkan gürültüye irkiliyorsunuz. Kitaplığınıza çarpıyorsunuz. Kitaplığın yıllarca yüzünüzü sakladığı aynası kırılıyor. Parçaları yerlere saçılıyor. Yere düşüyorsunuz. Yere düşen cam parçaları vücudunuzu kesiyor. Yerde yuvarlanmanın yarattığı kargaşa cam parçalarının bedeninize saldırmasını kolaylaştırıyor. Birçok yeriniz kanamaya başlıyor. Bir süre sonra şoku atlatıyor ve bütün kesikler acı vermeye başlıyor bedeninize. Canınız yanıyor. O kargaşa esnasında yanlışlıkla sırtınızla ışığı söndürüyorsunuz. Ortam iyice karanlık ve siz acı içinde kıvranıyorsunuz. El yordamıyla sağa sola bakınıyor ve bir yerlere oturmaya çalışıyorsunuz. O sırada eliniz yine cam parçalarına denk geliyor. Bir daha acı hissediyorsunuz. Oradan kurtulup boş olduğunu bildiğiniz bir alana geçiyorsunuz. Yine el yordamıyla duvarlara dokunmaya çalışıyorsunuz. Elinize batan cam parçaları daha da derine giderek acınızı iyiden iyiye arttırıyor. Ne yapsanız bu acıdan kurtulamıyorsunuz. Bir ışık arıyorsunuz ama nafile. Her şey bitmiş sönmüş ve kırılmış. Kulağınız da sadece o tatlı melodi var. O’na ilk çaldığınız parça, O’nun size ilk söylediği söz. Bütün bunlar yalnız o seste yankılanıyor ve kulağınızda dayanılmaz bir hal alıyor. Ağlamaya başlıyorsunuz. Sesiniz yankılanıyor. Kulağınızda ki sesi bastırmaya çalışıyorsunuz. Acı çekiyorsunuz. Çok karanlık. Kaçmak kurtulmak istiyorsunuz. Ama bir gölge gibi peşinizden sürükleniyor. Bir aralık acınız biraz hafifliyor gibi oluyor. Acınızın geçmesi için yeterince beklediğinizi düşünüyorsunuz. Ama kıpırdadığınız anda bütün acılar yeniden hayat bulup dallanıp budaklanıyor içinizde. Bir aralık unutmanın verdiği rahatlık bir anda yine dayanılmaz bir acıya bırakıyor kendini. Bundan kurtulmak istiyorsunuz. Hep yeni bir bedene sahip olmayı hayal ediyorsunuz. Ama sizi karanlık ve çaresizlik kuşatmış durumda. Gideceğiniz hiçbir yer yok. Günler böyle geçiyor. Bu acıyla yaşamaya alışıyorsunuz. Işıkları yeniden yakıyorsunuz. Yeni bir cam takıyorsunuz kitaplığınıza. Yeni bir kahve koyuyorsunuz masanıza. Yaralarınız iyileşmeye başlıyor. Sonra O geliyor ve O’na sevdiğinizi söylüyorsunuz. Sonra o da gidiyor ve bütün karanlık ve acı yeniden başlıyor. Ömrünüz böyle sürüp gidiyor. Ve tanrı buna müdahale etmiyor. Çünkü aşık olmayı bize böyle öğretti. Şikayet etmiyoruz çünkü bu acılarla yaşamak bizi biz yapıyor. Acı olmadan aşık olunamıyacağını, aşk olmadan da acı duyulamayacağını öğreniyoruz. Ve ölüm bütün bu tecrübelerimizi gitmesi gereken yere götürüyor. Acı son buluyor… Ve başladığınız yere dönüyorsunuz.

08.02.1982-16:00

Henüz akşamüstünün hemen sonrası. Vakit artık geç olmaya yüz tutmuş. Soğuk var caddelerde. Karanlığı yırtıp geçiyor sokaklarda insanlar. Sokak lambaları pek neşeli bakıyor ve gülümsüyorlar birbirlerine. İki göz görüyor sokak lambası, uzaktan seçiyor ama çıkaramıyor kimdir kim değildir. İçi ürperircesine yürüyor gördüğü. Adımlar adımları kovalıyor, bir heyecan bir helecan kaplamış içini seziyor bunları sokak lambası. Solukları iyice sıklaşmış, siyah kabanı terk etmek istercesine salınıyor bedeninde. Botların da yılların yorgunluğu var diretiyor bırakmıyor yürüsün. Sokak lambası bir ara iyice seçiyor geleni. Bakıyor dur diyor gülümseyerek. Uzun bir direkten sarkıyor, sıcaklığı içini ısıtıyor soğuktan üşümüş bedenin. Duraksıyor bir anda yürüyen. Anlam veremiyor sokak lambasına. Ne cürettir diyor içinden beni yolumdan alıkoymak yürürken böyle. Sokak lambası seziyor yürüyenin serzenişini ama dur diyor yine de soluklan bir üşümüşsün belli titreyişinden. Yürüyen sokak lambasına bakıyor onun sıcak sevimli yüzüne, kızamıyor duruyor ister istemez. Soluklanıyor yürüyen. Geç kalmışlığını hatırlıyor yürüyen birden ve sokak lambasına; gitmem lazım diyor ve ayrılıyor, düşüyor yola vakit geçirmeden. Sokak lambası sesleniyor arkasından; iyi bak kendine , selam söyle bekleyenine. Yürüyenin aklında bir anda şimşek çakıyor. Nerden anladı bir bekleyenim olduğunu diyor kendi kendine? Hah! Benimki de laf mı şimdi kim koşar bu karanlık caddelerde böylesine, soğuğun ciğerlerini parçaladığı bu halde. Laf mı ettim diyor yürüyen?! Caddeler sağlı sollu silikleşiyor yürüyenin gözlerinde. Bir ses çınlıyor kulaklarında. Anlam veremiyor nedir bu ses diyor? Anlıyor ki yankılanan ses bekleyenin sesi tanıyor ve heyecanlanıyor bir anda. Kulak veriyor iyice. Anlamaya çalışıyor. Sıkıldım, üşüdüm diyor bekleyen ; cevap bulamıyor bir anda yürüyen kızarıyor içten içe. Ne yaptım dercesine kısıyor gözlerini karanlığı bunaltan bir derinliğe gidiyor gözleri. Yürüyen geliyorum diyor bekleyene ama bekleyen çıkmış bir kere yola katlanamam yürüyenin beni bekletmesine yürürüm diyor pervasızca. Bir tartışma çıkıyor yürüyenle bekleyenin arasında. Sokak lambası da şahittir bütün bunlara. Unutturdum kendimi diyor ve kurnaz bir bakış atıyor diğer sokak lambalarına. Caddeler kulak kesilmiş dinliyor bu yankılanmayı.
Bir aralık kim nerde kavgası çıkıyor. Anlam veremiyor cadde halkı olan bitene. Lambalar daha bir parlak yanmaya başlıyor bekleyenle yürüyen kavuşsun diye birbirine. Yürüyen anlamıyor bir türlü, bir aralık bir saç dalgalanıyor soluk esen rüzgârın arasında. Sokak lambaları fısıldaşıyor aralarında bekleyen O galiba diyorlar, yürüyenin gözlerine bakarak. Yaşlı sokak lambası bir anda yükseltiyor sesini “O’dur elbet diyor görmüyor musunuz yürüyen pek bir helecan oldu” kalın ses tonuyla. Bir offf çekiyor yaşlı sokak lambası. Ne zamandır hasretti caddeler bu bakışlara ve tekrar koyuluyor bekleyenle yürüyenin karşılaşmasını izlemeye…

Devam eder belki
07.01.2007-02:30

Terliyorum… Ve korku bedenimi sarıyor. Kıskıvrak yakaladı beni ve nefesimi kesiyor. Beklemek çok sıkıcı… Ne yapacağımı bilemiyor ve gözlerimi dikmiş kahverengi boyanmış çevresinde küçük sandalyelerin olduğu küçük masaya bakıyorum. Madde anlamını yitiriyor. Her dakika korkum daha fazla artıyor. Çaresiz yorgunluğun üzerimde bıraktığı o iğrenç tadı daha fazla yaşamak istemiyorum. Yüzleştiğim her dakika daha acı verici oluyor. Bütün bunlar geçmişte yaşadığım iki gece. Hepsi kuruntu biliyorum ama yine de bunları yaşarken hissettiğim acı bana büyük bir haz veriyor. Karanlığın acı gülümsemesi de bir o kadar yapmacık geliyor. Yaşamak istercesine yaşamaktan kaçmaya çalışıyorum. Kendi sonumu hazırlıyor ve bütün bunları yaparken yaptığım onca iğrenç şeye tepkisiz kalıp ancak izliyorum. Bütün benliğimi kaybetmiş şuursuzca yok oluşumu izliyorum. Her sabah yıkılmış bir günün habercisi olarak aydınlanıyor. Bunları yaşadığıma inanamıyor ama inancımı kaybettikçe bütün bunları inanarak yapmaya başlıyorum. Bütün bu olanlar, yalanlar, sahte bakışlar sadece atılan zarların yuvarlanışı gibi hiçbir anlamı olmadan bir …….. parçası gibi geliyor. Artık ağlamıyorum. Ama içten içe yalnızlığımın bütün o haykırışı içimde dayanılmaz acılar hasıl ediyor. Yaşanılası her şeyden uzak her şeyi yaşamak istercesine bir içine kapanıklığı dış dünyamla paylaşmak istiyor ama hep baş açık yalın ayak geri dönüyorum. Ve bütün bunların yanında artık her şeye son verecek o sonun başlangıcını bekliyorum….
04.10.2005

-Bu aralar ne istiyorum biliyor musun?
- O’nu istiyorum. Ölesiye sevmek ve sevilmek. Köpekler gibi peşinde koşmak ve yaşamak istediklerimi doyasıya yaşamak istiyorum. Hep yalnız kalmak ve onun yokluğunun acısını çekmek istiyorum. Bütün bedenim ve ruhumla onu özledikten sonra ona gitmek istiyorum. Onu gördüğümde bütün acıları bütün özlemi unutmak istiyorum. Ondan öldüresiye nefret etmek ve ona acı vermek istiyorum. Hayır bunu ona vurarak değil saatlerce onun gözlerine bakarak ona hiç dokunmadığım için onun acı çekmesini istiyorum. Vakit geçmeli. Ona gittiğimde gece olmalı. Loş bir ışıkta sadece onun parlayan gözlerini seçebilmeliyim. O da bana bakmalı sadece gözlerime. Bana dokunmamalı. Ben de çok acı çekmeliyim. Yanın da onu yıllardır görmemişçesine acı çekmeliyim. Sonra bir aralık gözlerimizi kaçırmalıyız. Birbirimize bakmamalıyız. Bütün gece kavga etmişçesine birbirimize nefret duymalıyız. Sabah olmalı. Ama henüz karanlık gitmiş olmamalı. Yorulmalıyız oturmaktan. Canımız sıkılmalı. Oflayıp puflamalıyız. Hiç konuşmamalıyız. Ama olağanüstü bir ihtirasla konuşma ve dokunma arzusuyla kavrulmalıyız. Hava bozmalı. Kış olmalı. Hava da dondurucu bir soğuk olmalı. Dışarı da ki soğuğu düşündükçe içimiz ürpermeli. Titremeye başlamalıyız pencereleri açtıktan sonra. İçeri soğuk girmeli üşümeliyiz. Bir aralık birimizin eli kıpırdamalı. Benim elim titremeli. Hayır, hayır onun eli titremeli. Yavaşça elini bana uzatmaya başlamalı ve ben sinirlenip geriye çekilmeliyim. Yaşadığım acıya son vermemeli. O da sinirlenmeli çekilip öteki tarafa dönmeli. Çok canımız yanmalı. Kavrulmalıyız. Haykırmak birbirine sarılmak isteyip kendimizi durdurmalıyız. Çok acı çekmeliyiz. Çok seviyoruz birbirimizi. Birbirimize ait olmalıyız. Ama korkmalıyız. Acının son bulmasından korkmalıyız. Saçları gözümün önüne düşmeli. Çaktırmadan bakmalıyım. Ağlayacak gibi olmalıyım. Ama Allah’ın belası acıdan vazgeçmemek için onun saçlarına dokunmamalıyım. Huzura kavuşmamalıyım. Bir güç beni esir almalı. Kıpırdayamamalıyım. Sonra bir hışımla çekip gitmeliyim.!!!!!!!!!!!!
31.01.2005